از اینکه به من فرصتی داده شده است تا به مناسبت آغاز سی‌امین سال فعالیت انجمن انفورماتیک ایران پیامی بفرستم خوشنود و سپاسگزارم. برای من، به‌عنوان یکی‌از بنیان‌گذاران انجمن، ماندگاریِ این سازمان مستقل علمی در طول سه دهه پُر‌نشیب و فراز از تاریخ کشورمان شگفت‌آور و غرور آفرین است.
اولین دهه موجودیت انجمن در محیطی نا‌سالم، یا به‌عبارت درست‌تر کُشنده، برای فعالیت‌های علمی و فنّی سپری گردید. در آن دوران، گروه‌های چندی سمّ بی‌اعتمادی را در هر جا می‌پاشیدند و قشرهای جامعه را بر ضدّ یکدیگر می‌شوراندند. این جوّ بی‌اعتمادی به مرور متخصّصان انفورماتیک را هم نسبت به یکدیگر بد‌بین نمود، به‌گونه‌ای که هر فکر و پیشنهادی را برنامه‌ای برای انحراف جامعه یا استیلای سیاسی گروهی ویژه می‌پنداشتند. در چنین محیطی، جلب اعضاء به انجمن انفورماتیک ایران، و نگهداشت آن‌ها پس از قبول عضویت، بی‌اندازه دشوار بود.
طی دهه‌های دوم و سوم موجودیت انجمن انفورماتیک ایران، دورادور تلاش دست‌اندرکاران انجمن را تحت نظر داشتم و از این راه شاهد بودم که بخش بزرگی از توانائیِ داوطلبانِ انجمن در رویاروئی با مشکلاتی ناقابل به هرز می‌رود. وقت و تلاشی که باید به ارائه مقالات، سخنرانی‌های علمی، و دوره‌های آموزشی اختصاص می‌یافت، در راه کسب این یا آن مجوّز و جلب کمک‌های مالی نا‌چیز صرف می‌شد. امیدوارم که اعضای جوان انجمن انفورماتیک ایران، که سرمایه اصلی آن را تشکیل می‌دهند، چهلمین و پنجاهمین سالگرد آغاز فعالیت انجمن را در شرایطی بهتر برگزار نمایند و بتوانند به جای برشمردنِ مشکلات و موانعِ نا‌معقول، به رویدادهای مثبت و بنیادی در مسیر پیشرفت اشاره کنند.
ده سال پیش، به دعوت هیأت مدیره انجمن، مقاله‌ای با عنوان «نگرشی بر تاریخ 40 ساله کامپیوتر در ایران» نوشتم که در شماره اسفند 1376 گزارش کامپیوتر (شماره پیاپی 138) به چاپ رسید. در آن مقاله، چهاردهه 1340 تا 1370 را دوره‌های پیدایش، توسعه، بازنگری، و بلوغ فناوری انفورماتیک در ایران نامیدم و ذکری هم از دوره همه‌گیری، یعنی دهه 1380، به میان آوردم. با آنکه اکنون از جامعه انفورماتیک ایران به دور افتاده‌ام، امّا با بهره‌گیری از پیام‌های دریافتی از همکاران سابق و دیگر دوستان و آشنایان و نیز با خواندن اطلاعات موجود بر روی وِب درباره سازمان‌ها و گروه‌های فرهنگی، بر این باورم که دورانِ همه‌گیری انفورماتیک با شتاب در جریان است.
طی دهه 1390، که به زودی از راه خواهد رسید، فناوری انفورماتیک در ایران به مرحله ناپیدائی خواهد رسید، به این معنی که کامپیوترهای ذرّه‌بینی در سیستم‌های خودکارِ کوچک و بزرگ جاسازی خواهند شد و وظایف خود را به‌گونه‌ای نامرئی انجام خواهند داد. خطر بارزی که هر جامعه‌ای را در این مرحله تهدید می‌کند گسترش شکافِ اطلاعاتی بین طبقات مرفه و تحصیلکرده از یکسو و قشر محروم و کم سواد از سوی دیگر است. امیدوارم که طیّ دهه‌ای که در پیش است، انجمن انفورماتیک ایران بتواند نه تنها در بالا بردن آگاهی‌های علمی و فنّی اعضای انجمن و دیگر شیفتگان فناوری کامپیوتر نقش ارزنده‌ای ایفا کند، بلکه برنامه‌هائی را نیز جهت خدمت به ایرانیانی که از ویژگی‌های کامپیوتر و فناوری انفورماتیک ناآگاه، و از مزایای آن بی‌بهره‌اند، ارائه دهد.

با تقدیم احترام و آرزوی سلامتی و پیروزی برای همه ـ بهروز پرهامی