انجمن انفورماتیک ایران انجمن انفورماتیک ایران انجمن انفورماتیک ایران
گزارش کامپیوتر شماره 234, ویژه مرداد و شهریور ماه 96 منتشر شد. شنبه  ٢٧/٠٨/١٣٩٦ ساعت ١٥:١١
 

استانداردگذاری در انجمن مهندسان برق و الکترونیک
سید علی آذرکار
شرکت مهندسی پدیدپرداز
کمیسیون استاندارد و تدوین مقررات، سازمان نظام صنفی رایانه‌ای استان تهران
پست الکترونیکی: ali.azarkar@pdpsoft.com


 

مقدمه
در قسمت قبل، به تشریح اصول حاکم بر توسعه استانداردها، و همچنین بیان ویژگی‌های یک نهاد استانداردگذار پرداخته شد. در ادامه، یکی از مهم‌ترین و شاخص‌ترین نهادهای بین‌المللی استانداردگذار، ایزو، معرفی و روند توسعه استانداردها در آن ارایه شد. در این قسمت به بررسی یکی دیگر از نهادهای استانداردگذار در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات، انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک یا IEEE (Institute of Electrical and Electronics Engineers )، پرداخته می‌شود.

تاریخچه IEEE
«انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» یکی از فعال‌ترین و معتبرترین نهادهای علمی در سطح جهان در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات و همچنین برق و الکترونیک است. سابقه فعالیت‌های انستیتو به بهار سال 1884 برمی‌گردد. در این سال، گروه معدودی از متخصصین برق در نیویورک گرد هم آمدند تا سازمانی را برای حمایت متخصصین در حوزه کاری خود و همچنین تلاش‌های آن‌ها در راستای ابداعات به ‌منظور بهبود زندگی بشری، ایجاد کنند. این سازمان تشکیل، و نام «انستیتوی مهندسان برق آمریکا» یا AIEE (American Institute of Electrical Engineers ) به‌ خود گرفت. اولین گردهمایی «انستیتوی مهندسان برق آمریکا» در اکتبر همان سال در فیلادلفیا برگزار شد. در این گردهمایی، افراد بزرگی مانند الکساندر گراهام بل (مخترع تلفن) و توماس ادیسون (مخترع برق) از حوزه‌های مخابرات و برق حضور داشتند.
با رشد و توسعه استفاده از برق و مخابرات، و همچنین ایجاد شرکت‌های بزرگی مانند جنرال الکتریک و وستینگهاوس، تمرکز «انستیتوی مهندسان برق آمریکا» روی حوزه قدرت و نقش آن در بهبود زندگی انسان‌ها بیشتر شد. در اولویت دوم، «انستیتوی مهندسان برق آمریکا» بر روی ارتباطات با سیم (تلفن و مخابرات) هم متمرکز شد. این انستیتو از طریق برگزاری گردهمایی فنی، چاپ و انتشارات متون فنی و ارتقاء استانداردهای مربوط از یک سو و ایجاد تشکل‌های دانشجویی از سوی دیگر، توانست دستاوردهای خود را به مهندسان در سطح گسترده‌ای ارایه کند. بعد از ابداع رادیو توسط مارکونی و شکل‌گیری دانش ارتباطات بی‌سیم، صنعت جدیدی در سطح جامعه ایجاد شد که منجر به شکل‌گیری سازمانی دیگری به نام «انستیتوی مهندسان رادیو» یا IRE (Institute of Radio Engineers ) در سال 1912 شد.
رشد هر دو انستیتو به شکل‌ همزمان تا پایان سال 1962 ادامه داشت و هر دو توانستند جمع زیادی از متخصصان را به خود جلب کنند. در اول ژانویه سال 1963، این دو انستیتو با یکدیگر تلفیق شد تا آن‌چه امروز «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» (اختصاراً: انستیتو) یا IEEE نامیده می‌شود، شکل گیرد. «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» در زمان تأسیس دارای 000/150 عضو بود.
پس از سال‌ها فعالیت، و توسعه فناوری‌های حوزه ارتباطات و مخابرات، در حال حاضر انستیتو دارای 000/350 عضو در بیش از 160 کشور دنیا بوده که از طریق 38 انجمن تخصصی به آن‌ها خدمت ارایه می‌کند. چاپ 130 نشریه و ماهنامه علمی، برگزاری بیش از 300 کنفرانس بین‌المللی و داشتن بیش از 900 استاندارد فعال، ماحصل فعالیت‌های انستیتو از زمان تلفیق تاکنون بوده است. لازم به ذکر است که در حال حاضر، فعالیت‌های «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» دیگر محدود به حوزه فناوری اطلاعات و برق و الکترونیک و مخابرات نبوده، بلکه طیف گسترده‌ای از فناوری‌های نوظهور مانند فناوری نانو، اولتراسونیک، روباتیک، و زیست‌مهندسی را نیز در بر می‌گیرد.

انجمن استانداردهای IEEE (IEEE Standards Association )
انجمن استانداردهای IEEE که به اختصار IEEE-SA نامیده می‌شود، هسته و جایگاه اصلی تدوین استانداردها در «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» است. این انجمن با داشتن اعضایی از 160 کشور دنیا، به تدوین استانداردهایی در حوزه‌های مختلف (از جمله فناوری اطلاعات و ارتباطات)، توسعه بازار، و همچنین کمک به حفظ سلامت و ایمنی عمومی مشغول است. در مجموع، این انجمن از طریق تدوین استانداردها، کارکردها و قابلیت‌ها و تعامل طیف گسترده‌ای از محصولات و خدماتی که زندگی و کسب‌ و کار و ارتباطات مردم را بهبود می‌دهد، ارتقا می‌بخشد.
این انجمن توسط شورای حکام (Board of Governors ) یا BOG ، اداره شده که اعضای آن توسط اعضای انجمن انتخاب می‌شوند. شورای حکام بر کمیته‌هایی که به مدیریت ابعاد کلیدی عملیات انجمن اختصاص یافته‌اند، نظارت دارد. هیئت استانداردهای (Standards Board ) انجمن، که مسئولیت تدوین استانداردها را دارد، مستقیماً به شورای حکام گزارش داده و فرآیند توسعه استانداردهای انستیتو را نظارت می‌کند. اعضای هیئت استانداردها توسط انجمن استانداردها، به عنوان یک امتیاز عضویت، انتخاب می‌شود. تمامی اعضای هیئت استانداردها و اعضای کمیته‌ها باید از اعضای شناخته شده و مشهور انجمن استانداردها باشند. فرآیند مشارکت در توسعه استانداردها برای اعضای انجمن استانداردها و اعضای غیرعضو به طور مشابهی باز است. تفاوت در این است که اعضای انجمن استانداردها می‌توانند نقش فعال‌تر و اثربخش‌تری در فرآیند توسعه استانداردها داشته باشند، مانند بهره‌مندی از حق رأی.

فرآیند، سیاست‌ها و حاکمیت
همان‌گونه که قبلاً اشاره شد، استانداردها مستندات منتشر شده‌ای بوده که رویه‌ها و مشخصات طراحی شده را برای بیشینه کردن قابلیت اطمینان ملزومات، محصولات، روش‌ها و/یا خدماتی که مردم روزانه از آن‌ها استفاده می‌کنند، ارائه می‌دهند. برای نیل به این هدف، و بر اساس ساختار بیان شده، «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» اقدام به تهیه مستنداتی کرده که فرآیند تدوین استاندارد در آن‌ها تشریح شده است. نهادهای حاکمیتی انستیتو به همراه انجمن استانداردها، مسئول نگهداری و نظارت بر اجرای این مستندات که در آن‌ها نقش‌ها، مسئولیت‌ها، صلاحیت‌ها و فرآیند انستیتو در خصوص تدوین استاندارد بیان شده هستند.
همانند ایزو، «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» نیز دارای یک فرآیند خوش‌تعریف برای توسعه یک استاندارد (از زمان تعریف مفهومی تا منسوخ شدن آن) است. این فرآیند بر 5 اصل کلی استوار است. این اصول، در مجموع، اطمینان کافی را به ‌دست می‌دهد که در حین توسعه استاندارد جانب بی‌طرفی رعایت شده و فعالیت‌های لازم حین توسعه به نحو مناسبی انجام شده است. این اصول همچنین به صحه‌گذاری استانداردهای مصوب کمک می‌کند. این اصول دارای اهمیت ویژه‌ای هم‌ برای خود «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» و هم برای انجمن استانداردها است؛ چرا که طبق قوانین وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا، نهادهای استانداردگذار مسئول اقدامات افراد توسعه‌دهنده استاندارد تلقی می‌شوند.

اصول حاکم بر توسعه استاندارد
اصول حاکم بر توسعه استاندارد در «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» عبارت است از:
فرآیندگرایی. این به معنای داشتن رویه‌هایی کاملاً روشن برای ایجاد و ردیابی استانداردها است. رویه‌ها توسط هیئت استانداردها، انجمن استانداردها، کمیته‌های انستیتو که حامی استاندارد است، به علاوه گروه‌های کاری که عملاً استاندارد را تهیه و فرموله می‌کنند، تهیه می‌شود.
باز بودن . این اصل ناظر به امکان مشارکت فعال همه طرف‌ها و ذینفعان علاقه‌مند در فرآیند مربوط به توسعه استانداردها است.
اجماع. همان‌گونه که در تشریح ساختار ایزو بیان شد، این اصل به معنی تعریف روشن درصد آرا در یک گروه رأی‌دهنده است که منجر به رد/ تصویب یک استاندارد می‌شود.
تعادل. این اصل اطمینان می‌دهد که گروه‌های رأی‌دهنده شامل همه طرف‌های علاقه‌مند و ذینفعان بوده و از اعمال نظر یک گروه یا طرف خاص، در مسیر توسعه استاندارد جلوگیری شده است.
حق استیناف. بر اساس این اصل، هر فرد حق درخواست تجدید نظر در تصمیم‌گیری‌ها را در هر مرحله از توسعه استاندارد (قبل یا بعد از این‌ که استاندارد تصویب شود)، دارد.
شورای حکام راهنماهای مربوط به عملیات انجمن استانداردها و همچنین مستندات مربوط به قوانین، رویه‌ها و سیاست‌های حاکم بر توسعه استانداردها را ایجاد و نگهداری می‌کند. این شورا به ‌منظور انجام وظایف محوله، دارای 4 کمیته به شرح زیر است:
کمیته نامزدها و انتصابات: مهم‌ترین وظیفه و مسئولیت‌ این کمیته عبارت است از اعلام اسامی نامزدهایی برای ریاست انجمن‌ استانداردها از میان انجمن‌های مختلف «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک»، سازمان‌های دولتی و بخش صنعت و همچنین، ارائه فهرستی از نامزدهای شورای حکام.
کمیته جوایز و تقدیر: مهم‌ترین وظیفه و مسئولیت‌ این کمیته عبارت است از مدیریت تمامی جوایزی که توسط انجمن استانداردها به افراد و سازمان‌هایی که نقش مؤثری در توسعه استانداردها دارند، اهدا می‌شود.
کمیته ثبت صلاحیت: وظایف و مسئولیت‌‌های این کمیته عبارت است از نظارت و نگهداری همه رویه‌ها و کارکردهای ثبت صلاحیت مصوب «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» و هدایت کمیته‌های توسعه‌دهنده استاندارد در حوزه صلاحیت.
گروه مشورتی سازمانی: وظایف و مسئولیت‌‌های این کمیته عبارت است از مدیریت فرآیند «توسعه موجودیت‌های استاندارد» و همچنین برنامه سازمانی پیشنهادی توسط انجمن استانداردها.
علاوه بر این، هیئت استانداردها نیز به ‌منظور نظارت و تسهیل فرآیند توسعه استانداردها، کمیته‌هایی را به شرح زیر منصوب کرده است:
کمیته استانداردهای جدید: این کمیته نقطه ورودی و دریافت پیشنهاد استانداردهای جدید و بازنگری استانداردهای جاری است. توصیه تصویب استانداردهای جدید یا درخواست بازنگری استانداردها به هیئت استانداردها، نیز بر عهده این کمیته است.
کمیته بازنگری استانداردها: این کمیته تصویب استانداردها را به هیئت استانداردها توصیه می‌کند.
کمیته رویه‌ها: این کمیته توصیه‌هایی را در خصوص تغییر در رویه‌ها (با هدف ارتقاء سطح اثربخشی مسئولیت‌ها و همچنین کارایی فرآیند توسعه استاندارد) به هیئت استانداردها و کمیته‌های وابسته، و سایر کمیته‌های درگیر در فعالیت‌های توسعه استانداردها، ارائه می‌دهد.
کمیته حق امتیاز: این کمیته مسئولیت نظارت بر استفاده از هر نوع حق امتیاز و اطلاعات مربوط به آن در استانداردها و بازنگری تطابق آن‌ها با رویه‌ها و راهنماهای مربوط به حق امتیاز است.
کمیته ممیزی: مسئولیت این کمیته نظارت بر فعالیت‌های مربوط به توسعه استاندارد توسط انجمن‌ها، موجودیت‌های توسعه استاندارد آن‌ها، و کمیته‌های هماهنگ‌کننده استاندارد هیئت استانداردها، به ‌منظور حصول اطمینان از سازگاری است.

وضعیت استانداردها
پس از آشنایی با ساختار کلی و موجودیت‌های درگیر در توسعه استاندارد، در ادامه سعی شده تا تصویری از چرخه حیات استانداردها در انستیتو ارائه شود. قبل از آن، ذکر مجدد این نکته ضروری است که استاندارد یک موجودیت زنده است و طی یک چرخه حیات شکل‌ می‌گیرد، ادامه حیات می‌دهد، تکامل پیدا می‌کند، و سرانجام می‌میرد. بر این اساس، طبق رویه‌های «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک»، یک استاندارد دارای وضعیت‌هایی به شرح زیر است:
پروژه مصوب: درخواست اولیه پروژه («توسعه استاندارد») مصوب شده و شکل‌گیری تیمی برای توسعه آن در جریان است.
پروژه فعال: پروژه فعال توسعه استاندارد
پروژه منتفی شده: پروژه منتفی شده توسعه استاندارد
استاندارد مصوب: استانداردی که تصویب شده و برای استفاده عموم منتشر شده است.
استاندارد منتفی شده: استانداردی که دیگر فعال نبوده ارتباط خود با بازار را (به دلایلی مانند منسوخ شدن فناوری‌ها و ابزارها) از دست داده است.
استاندارد جایگزین شده: استانداردی که با استاندارد یا استانداردهای دیگری جایگزین شده است.

چرخه حیات توسعه استاندارد
چرخه حیات مربوط به توسعه استاندارد که توسط انجمن استانداردهای «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» تعریف شده، دارای شش مرحله (یا گام) کلی بوده که در شکل 1 نشان داده شده است. هر کدام از این مراحل در ادامه به اجمال تشریح شده است.
مرحله اول: شروع پروژه
در اولین گام، با اعلام نیاز به ایده یا مفهومی که باید استاندارد شود، یک پروژه توسعه استاندارد آغاز می‌گردد. این ایده یا مفهوم می‌تواند کلی و فراگیر، یا خیلی خاص باشد. استانداردها هیچ‌گاه به صورت فردی توسعه نیافته و باید یک حامی برای آن مشخص شده باشد. حامی معمولاً سازمان یا نهادی است که مسئولیت تدوین آن استاندارد را در «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» متقبل می‌شود. حامی، ناظر فعالیت‌‌های فنی مربوط به توسعه استاندارد بوده و محدوده، ماهیت، و محتوای فنی آن را تعیین می‌کند. به طور عادی، انجمن‌ها و کمیته‌های انستیتو، هیئت استانداردها، گروه مشورتی سازمانی، یا کمیته‌های هماهنگ‌کننده استانداردها می‌توانند یک حامی تلقی شوند.

شکل 1: چرخه حیات مربوط به توسعه استاندارد

در این مرحله، باید سندی با عنوان «درخواست مجوز پروژه» یا PAR (Project Authorization Request ) تهیه شود. در این سند مختصر و ساخت‌یافته، که به همراه جزییات فنی است، فلسفه وجودی پروژه و اهداف آن بیان می‌شود. سند PAR معمولاً توسط یک گروه فعال کاری تهیه شده و برای جلب حامی الزامی است. علاوه بر آن، در فرآیند توسعه استاندارد، وجود PAR برای ادامه کار هم ضروری است.
انواع پروژه‌هایی که در حوزه استانداردسازی تعریف می‌شود، عبارت است از:
استانداردهای حاوی الزامات اجباری
تجارب توصیه شده حول رویه‌های برتر
راهنماهای حاوی پیشهادهایی برای کار با یک فناوری
بر این اساس، پروژه‌ها درگیر توسعه استانداردهای جدید، بازنگری استانداردهای موجود، تهیه اصلاحیه‌ها برای استانداردهای موجود، و تهیه متمم برای استانداردهای موجود هستند. در انستیتو، طول عمر هر استاندارد 10 سال بوده و بعد از آن باید تحت بازنگری کامل قرار گیرد. این زمان برای استانداردهای آزمایشی 2 سال است و بعد از این مدت باید آن‌ها یا کاملاً بازنگری شده و یا وضعیت آن‌ها ثابت شود.
استانداردهایی را که توسط «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» ارائه می‌شود می‌توان از حیث محتوایی در دسته‌های زیر طبقه‌بندی کرد:
فهرست عبارات، تعاریف و نمادهای قابل کاربرد در هر حوزه از علم و فناوری (در محدوده فعالیت‌های انستیتو)
ارائه روش‌های علمی اندازه‌گیری و آزمون پارامترها یا کارایی هر تجهیز یا سیستم یا پدیده‌های مرتبط با هنر، علم و فناوری (در محدوده فعالیت‌های انستیتو)
مشخصه‌ها، کارایی، و الزامات ایمنی مربوط به تجهیزات، لوازم و سیستم‌هایی که دارای نصب مهندسی است.
توصیه‌هایی مربوط به آخرین دستاوردهای فناوری در کاربرد اصول مهندسی برای هر حوزه از فناوری (در محدوده فعالیت‌های انستیتو)
لازم به ذکر است که PAR یک سند حقوقی بوده و حقوق معنوی آن متعلق به «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» است. این سند در ادامه فرآیند، به کمیته استانداردهای جدید ارسال شده و در دستور کار آن قرار می‌گیرد. یک ماه قبل از برگزاری جلسه کمیته، اعضا سند PAR را مطالعه و نقطه ‌نظرات خود را اعلام می‌کنند. تهیه‌کنندگان سند و همچنین رییس گروه‌‌کاری می‌توانند نظرات خود را از طریق ابزارهای نرم‌افزاری آماده شده، ملاحظه کنند. کمیته در تمامی طول سال جلسه داشته و پس از بررسی اسناد PAR ، توصیه‌های خود را در این خصوص به هیئت استانداردها ارسال می‌کند. این ارسال دارای بازه زمانی مشخصی است. تا زمانی که رسماً این سند توسط هیئت استانداردها تأیید نشده باشد، پروژه‌ای وجود نخواهد داشت.
از زمان تأیید سند PAR ، چهار سال زمان برای تهیه استاندارد مورد نظر وجود خواهد داشت. بعد از آن، حامی باید درخواست تمدید را برای نهایی کردن و خاتمه پروژه ارائه دهد. کمیته در خصوص تمدید و/ یا عدم تمدید پروژه تصمیم‌گیری نهایی را خواهد کرد.
مرحله دوم: شروع به ‌کار گروه‌کاری
پس از تأیید سند PAR ، یک «گروه‌کاری» تعریف و کار مربوط به توسعه یا نگارش استاندارد شروع می‌شود. (این نکته قابل ذکر است که «گروه‌کاری» مفهوم و موجودیتی است که توسط «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» تعریف شده و دارای ویژگی‌های خاص خود است.) عضویت و مشارکت در «گروه‌کاری» برای هر فردی امکان‌پذیر است. برای پروژه‌های مجزای استانداردی، عضویت در انستیتو یا انجمن استانداردها الزامی نیست. امّا برای پروژه‌های مشارکتی یا سازمانی، عضویت سازمانی در انجمن استانداردهای ضروری خواهد بود. تلاش بر این است که نمایندگان تمامی طرف‌های ذینفع استاندارد در «گروه‌‌کاری» حضور داشته باشند. دستور جلسات از قبل برای اعضا ارسال می‌شود. خروجی‌ها و دستاوردهای «گروه‌کاری» نیز در قالب صورت‌ جلسه در دسترس اعضای «گروه‌کاری» قرار می‌گیرد. هر «گروه‌کاری» دارای یک رییس بوده که مسئولیت هماهنگی و هدایت و برنامه‌ریزی را بر عهده داشته و فرد مسئول برای تماس با افراد فنی است. رییس «گروه‌کاری» یا توسط حامی یا توسط خود اعضا انتخاب می‌شود. علاوه بر رییس، هر «گروه‌کاری» ممکن است (حسب نیاز) دارای یک معاون، منشی، یا خزانه‌دار باشد که در مجموع به پیشبرد فعالیت‌های «گروه‌کاری» کمک می‌کنند.
اگر چه همه افراد می‌توانند در «گروه‌کاری» حضور و فعالیت داشته باشند، امّا بدیهی است که باید اولاً، از دانش و توان تخصصی لازم در حوزه مورد بحث برخوردار بوده و ثانیاً، توانایی درک نقطه ‌نظرات و دیدگاه‌های دیگران را داشته باشند. قوانین حاکم بر فعالیت‌های «گروه‌های‌کاری» توسط هیئت استانداردها، راهنماهای عملیاتی شورای حکام، سیاست‌ها و رویه‌های حامی، و نهایتاً خود «گروه‌کاری» تعیین می‌شود.
مرحله سوم: تهیه پیش‌نویس استاندارد
در این مرحله، تمامی تلاش «گروه‌کاری» بر این است که پیش‌نویس اولیه‌ای از استاندارد تهیه شود. در بسیاری از مواقع، استاندارد ابتدا به شکل کلی طراحی شده و بندها و زیربندهای آن مشخص می‌شود. سپس مسئولیت نگارش هر کدام از این بخش‌های (منطقی) به افراد مختلفی واگذار می‌شود. در مسیر توسعه استاندارد همگان باید «محدوده» و «دامنه کاربرد» استاندارد را در ذهن داشته باشند چرا که این دو باعث ایجاد همگرایی در اهداف اعضا طی فرآیند توسعه استاندارد خواهد شد. علاوه بر آن، هیئت استانداردها نیز بر اساس همین دو موضوع، رأی به تصویب/ رد استاندارد خواهد داد.
وقتی یک استاندارد توسط چندین نفر یا گروه تدوین و نگارش می‌شود، احتمال وجود سبک‌های مختلف نگارشی، که منجر به تولید یک متن ناهماهنگ می‌شود (مانند استفاده از افعال یا نحوه ذکر مثال‌ها، و درج ارجاعات)، وجود دارد. برای این منظور «گروه‌کاری» باید از قبل قواعد و رویه‌هایی را برای رفع این مشکل تهیه و به اعضا ارائه کرده باشد. اعضای «گروه‌کاری» هم می‌توانند با رجوع به استانداردهای قبلی، با این سبک و قواعد آشنا شوند. موضوع مهم دیگری که باید در تدوین استاندارد لحاظ شود، رعایت حقوق معنوی اطلاعاتی است که ممکن است از آن‌ها استفاده شود. شرایط و قواعد این کار نیز توسط انجمن استانداردها ارائه شده است.
استانداردها در این مرحله، و پس از تهیه پیش‌نویس باید توسط ویراستارانی ویرایش شود. این ویراستاران با تمامی «گرو‌های‌کاری» توسعه استاندارد در ارتباط بوده و خط‌ مشی‌های مربوط به استانداردهای نگارشی را به آن‌ها ارائه می‌دهند. این ویراستاران دانش فنی نداشته و وظیفه آن‌ها ویرایش شکلی و ادبی استاندارد است و به همین دلیل، حق تغییر در محتوای فنی استاندارد را ندارند. فرض بر این است که قبل از ویرایش ادبی، متن پیش‌نویس توسط ویراستاران فنی در خود «گروه‌کاری» ویرایش شده است.
قبل از ارسال پیش‌نویس استاندارد برای تصویب هیئت استانداردها، ویراستار باید موارد زیر را کنترل کرده و از عدم وجود خطا یا مشکلی در آن‌ها مطمئن شود:
شماره پیش‌نویس و تاریخ شناسایی بر روی هر صفحه از استاندارد
عبارات مناسب مربوط به حق طبع و نشر
ساخت‌یافتگی بندها (و زیربندهای) استاندارد
عنوان، محدوده، و دامنه کاربرد استاندارد (بر اساس سند PAR )
استفاده درست از مراجع و منابع به‌روز
استفاده صحیح از افعال کلیدی استانداردها (مشخصاً shall ، should ، و may )
حصول اطمینان از کسب مجوزهای لازم از صاحبان دارای حق معنوی و تجاری (برای استفاده از آن‌ها در متن استاندارد)
رفع مشکلات مربوط به استفاده از نام‌های تجاری و مسایل مربوط به ثبت اختراع
حصول اطمینان از وجود مقدمه در استاندارد
استفاده مناسب و صحیح از اوزان و واحدها
لازم به ذکر است که «گروه‌های‌کاری» می‌توانند به ‌منظور تسریع در تدوین استاندارد و ارتقای سطح کیفی آن، از خدمات متخصصان فنی آشنا به حوزه استاندارد و همچنین رویه‌های «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک»، بر اساس قراردادهایی، استفاده کنند.
مرحله چهارم: رأی‌گیری
رأی‌گیری آن هنگام آغاز می‌شود که حامی اعلام می‌کند پیش‌نویس استاندارد نهایی شده و قابل ارائه است. بر این اساس، حامی یک «گروه رأی‌دهنده» را از افراد علاقه‌مند تشکیل می‌دهد. اگرچه هر فردی می‌تواند نظرات خود را اعلام کند، امّا آرای اعضای واجد شرایط برای تصویب استاندارد شمارش می‌شود. اعضای واجد شرایط یا باید عضویت انجمن استانداردها را داشته و یا مبلغی را به عنوان حق ‌رأی پرداخته باشند. مورد دوم، شامل افرادی است که خارج از «گروه‌کاری» تمایل به مشارکت در رأی‌گیری دارند.
رأی‌دهندگان معمولاً به چند دسته علاقه‌مند تقسیم می‌شوند (مانند: تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان). هیچ دسته‌ای نمی‌تواند بیش از 3/1 (یک سوم) «گروه رأی‌دهنده» باشد. هدف از رأی‌گیری نیز کسب بیشترین اجماع در فرآیند تصویب استاندارد است.
استانداردی مصوب می‌شود که 75% آرای «گروه رأی‌دهنده» برگشت داده شده باشد و علاوه بر آن، 75% مجموع آرای برگشتی «مثبت» باشد. اگر 30% از اعضای «گروه رأی‌دهنده» از رأی‌ دادن خودداری کرده باشند، رأی‌گیری باطل اعلام می‌شود. فرآیند رأی‌گیری معمولاً بین 30 تا 60 روز طول می‌کشد.
توجه شود که طبق رویه‌های جاری انستیتو، رأی‌دهندگان می‌توانند استاندارد را تأیید کنند (رأی «مثبت»)، می‌توانند استاندارد را رد کنند (رأی «منفی»)، و یا می‌توانند در رأی‌گیری شرکت نکنند. برای جلب حداکثر نظرات، شرایطی فراهم شده که رأی‌دهندگان می‌توانند با ارائه توضیحاتی استاندارد را تایید/ رد کنند. گروهی که برای حل اختلاف بین آرا بعداً تشکیل می‌شود، همه توضیحات (مربوط به داخل یا خارج «گروه‌کاری») را در نظر گرفته و لحاظ می‌کنند. معمولاً توضیحات ویرایشی کاملاً روشن و واضح است امّا توضیحات فنی باید برای تدقیق و تعیین تکلیف، در «گروه‌کاری» بررسی شود. همان‌گونه که قبلاً اشاره شد، حق استیناف در هر زمان برای هر رأی‌دهنده وجود دارد.
«انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» دو نوع از رأی‌گیری را برای استانداردها فراهم کرده است: رأی‌گیری سنتی و فردی (که در آن رأی‌دهندگان افراد هستند) و رأی‌گیری سازمانی (که در آن رأی‌دهندگان سازمان‌ها و نهادها هستند). در هر دو نوع، هر رأی‌دهنده دارای یک رأی خواهد بود. تفاوت در نوع عضویت در انجمن استانداردها است. سازمان‌ها می‌توانند یک نام برای خود و نام دیگری برای پوشش افراد خود داشته باشند. لازم به ذکر است که اعضای «گروه‌کاری» با «گروه رأی‌دهنده» متفاوت بوده و اعضای «گروه‌کاری» ممکن است لزوماً به شکل خودکار در «گروه رأی‌دهنده» عضویت نداشته باشند. وقتی یک «گروه رأی‌دهنده» شکل گرفت، ترکیب آن در تمامی دوره رأی‌گیری و حتی در رأی‌گیری‌های مجدد بعدی نمی‌تواند تغییر کند. «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» ابزاری نرم‌افزاری را برای رأی‌گیری الکترونیکی در محیط وب در اختیار رأی‌دهندگان قرار داده است.
در فرآیند رأی‌گیری، اولین هدف کسب 75% آرای برگشتی است. در غیر این ‌صورت، همان‌گونه که ذکر شد، رأی‌گیری باطل خواهد شد. اگر کسب 75% آرای برگشتی در زمان رأی‌گیری محقق نشد، زمان رأی‌گیری ممکن است تا 60 روز تمدید شود. اگر پس از مهلت تمدید شده باز هم حصول 75% آرای برگشتی محقق نشد، رأی‌گیری باطل می‌شود. در این‌ صورت، حامی باید مجدداً یک «گروه‌ رأی‌دهنده» تشکیل داده و فعالیت‌های رأی‌گیری را از ابتدا آغاز کند.
پس از کسب اولین هدف، گام بعدی بررسی نرخ تصویب است. به همین دلیل، باید ابتدا آرای «مثبت» شمارش و توضیحات آن‌ها (در صورت وجود) بررسی شود. سپس آرای «منفی» شمارش می‌شود. توضیحات آرا که ممکن است بیان‌کننده مشکلی در استاندارد یا رأی‌گیری باشد، بررسی و اعلام شده و رأی‌دهنده ممکن است پس از آن رأی‌ خود را تغییر دهد. در صورتی‌که تایید 75% آرای برگشتی حاصل شد، نیازی به پاسخگویی به تمامی سوالات وجود ندارد.
مرحله پنجم: اخذ تأیید نهایی
هیئت استانداردها بر اساس توصیه‌های کمیته بازنگری استانداردها، استاندارد را تصویب یا رد می‌کند. این کمیته اطمینان حاصل می‌کند که رویه‌ها و روال‌ها و اصول لازم در تهیه نسخه پیش‌نویس و همچنین فرآیند رأی‌گیری به ‌درستی اعمال شده است. این کار از طریق بررسی مستندات و سوابق تولید شده انجام می‌شود. این استانداردها معمولاً چهار بار در هر سال به هیئت استانداردها ارسال می‌شود. بعد از تصویب، استاندارد توسط ویراستار انجمن استانداردها ویرایش شده، نظرات به «گروه‌کاری» منتقل شده و در نهایت استاندارد منتشر می‌شود.
همان‌گونه که قبلاً توضیح داده شد، طول عمر یک استاندارد 10 سال بوده و طی این مدت استاندارد می‌تواند (از طریق توسعه‌های موردی) تکمیل شده و برای تصویب آن باید مجدداً رأی‌گیری شود. این توسعه‌ها معمولاً در قالب متمم منتشر می‌شود. استاندارد پس از طی طول عمر خود، بازنگری شده و/ یا منسوخ خواهد شد. لازم به ذکر است که این توسعه‌های موردی نیز نیاز به سند PAR داشته و فرآیند رأی‌گیری همانی است که به آن اشاره شد. استانداردهای قدیمی برای منسوخ شدن نیازمند رأی‌گیری (با کسب میزان 50% آرای برگشتی و 75% نرخ تصویب) هستند.
یکی از وظایف مهم کمیته بازنگری استانداردها، حصول اطمینان از رعایت اصول پنج‌گانه در فرآیند توسعه استانداردها است. این کمیته در خصوص مفاد و محتوای فنی استانداردها هیچ‌گونه اظهارنظری نمی‌کند و این وظیفه «گروه‌ رأی‌دهنده» است.
پس از این که استاندارد تصویب شد، هنوز کامل نشده است. استاندارد باید به ‌طور کامل توسط ویراستار متخصص استاندارد «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» بررسی شده تا از حیث تطابق با گرامر زبان انگلیسی- آمریکایی هم مورد تأیید باشد. مبنای این تطابق، راهنمای شکلی استانداردهای «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک» است. ویراستار فقط به خطاها و اشتباهات ویرایشی پرداخته و در خصوص محتوای فنی اظهار نظر نمی‌کند. استاندارد نهایی شده در قالب PDF و به‌صورت چاپی و الکترونیکی توسط انستیتو توزیع و منتشر شده و در اختیار متخصصان و علاقه‌مندان قرار می‌گیرد.
مرحله ششم: نگهداری استاندارد
به عنوان بخشی از فرآیند توسعه استاندارد، سازوکاری برای تصحیح خطاها و اشتباهات در هر زمان پیش‌بینی شده است. هر تصحیح فنی، لازمه تهیه یک سند PAR و یک رأی‌گیری است. تصحیحات ویرایشی به PAR و رأی‌گیری نیازی ندارند. برگه‌های اصلاحی پس از تصویب و انتشار توسط «انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک»، در اخیتار ذینفعان و متخصصین و علاقه‌مندان قرار می‌گیرد.

به علاوه، هر استاندارد در طول حیات 10 ساله خود می‌تواند توسعه یافته و متمم‌هایی به آن اضافه شود. اضافه شدن متمم یا متمم‌هایی به استاندارد، طول عمر 10 ساله آن را افزایش نداده و استاندارد باید لاجرم بازنگری و/ یا منسوخ شود.