انجمن انفورماتیک ایران انجمن انفورماتیک ایران انجمن انفورماتیک ایران
گزارش کامپیوتر شماره 234, ویژه مرداد و شهریور ماه 96 منتشر شد. چهارشنبه  ٠١/٠٩/١٣٩٦ ساعت ٢٠:١٥
 

پاسخی بر نوشتاری در گزارش کامپیوتر
مجله انجمن انفورماتیک ایران

علیرضا ساری
استاد دانشکده زیست‌شناسی، دانشگاه تهران

پست الکترونیکی: sari@khayam.ut.ac.ir

 


 

یادداشت سردبیر
در شمارۀ 217 گزارش کامپیوتر، مهر و آبان 1393، مقاله‌ای از آقای دکتر رضا منصوری، استاد فیزیک دانشگاه صنعتی شریف، با عنوان «مریم، رامین و حسین: چرا فرزندانمان تحمل ما را ندارند؟» به چاپ رسید. این مقاله که توسط خود آقای دکتر منصوری در اختیار گزارش کامپیوتر قرار گرفته بود، پیش از آن در مجلۀ سرآمد، ماهنامۀ بنیاد ملی نخبگان، شمارۀ چهارم، دورۀ جدید، مهرماه 1393 به چاپ رسیده بود که این موضوع به صورت زیرنویس در گزارش کامپیوتر درج شده بود.
در این مقاله، با ذکر نمونه‌هایی، به ناتوانی ساختارهای علمی موجود کشور در جذب نخبگان پرداخته شده بود که یکی از آن نمونه‌ها، آقای حسین رجائی بود که دانشگاه تهران با استخدامش موافقت نکرده بود.
مقاله‌ای که در پی می‌آید، پاسخی است به مقالۀ آقای دکتر منصوری که توسط آقای دکتر ساری، عضو هیئت علمی دانشکدۀ زیست‌شناسی دانشگاه تهران نوشته شده و گزارش کامپیوتر طبق قانون مطبوعات به درج آن اقدام می‌کند. لازم به ذکر است که بخش‌هایی از مقاله آقای دکتر ساری به آنچه در مجلۀ سرآمد منتشر شده و مقالات دیگر آن مجله اختصاص داشت که حذف گردید.
*                      *                      *
در شهریور ۱۳۹۳ یکی از عزیزان فارغ التحصیل آلمان و مدرس و محققی بدون ادعا با ارسال فایل مقاله مریم، رامین و حسین اظهار تاسف خود را از نگارش غیرمستند و منتقدانه نگارنده مقاله جناب آقای دکترمنصوری از رد یک مورد درخواست استخدام دردانشکده زیست‌شناسی دردانشگاه تهران را مطرح نمود. همکاران مرتبط با این اتهام واهی، تنها تذکر به نویسندۀ مقاله از طریق رایانامه و ارسال مستندات به ایشان توسط اینجانب را بسنده فرض کردند. ولی در آبان  ۱۳۹۳ مجله «گزارش کامپیوتر» روی میز پردیس علوم دانشگاه تهران قرار گرفت و نویسنده این نوشتار را به نمایندگی از همکاران بخش علوم جانوری دانشکده زیست‌شناسی دانشگاه تهران واداشت لب بگشایند و به تحلیل واقعی موضوع بپردازند. این مقاله چون نمکی بود که بر زخم دل زیست‌شناسانی زده می‌شد که بدون چشم داشت، تلاش عدیده‌ای جهت توسعه علم در ایران داشته‌اند و حداقل در کنار سایر رشته‌های علوم پایه با افتخار (هر چند با ساقه‌ای باریک) در کنار توسعه سایر رشته‌های علوم تجربی درکشور ایستاده‌اند. این‌که تنها یک همکار به‌طور غیرمسئولانه هویت علمی همکاران دیگر خود را تنها به خاطر شیرین شدن زبان تلخش زیر سوال ببرد و با روش ژورنالیستی مدافعانی بی‌هویت را در پشت صفحه وب‌نوشت شخصی‌اش تحریک نماید، نباید سندی محکم و سنگ بنای مستندات «مقاله مریم، رامین و حسین» استاد محترم فیزیک دانشگاه صنعتی شریف جناب آقای دکتر رضا منصوری قرار گیرد. قطعا با شناختی که همکاران زیست شناسی کشور از دانشگاه تهران و نحوه استخدام و جذب اعضای هیئت علمی و موارد دیگر دارند، هیچکدام نمکی بر شیرینی صفا و محبت در دانشکده‌ای که با امکانات اندک (در مقام دانشگاه مادر) و تحریم‌ها دارای مقالات علمی متعدد است و فارغ‌التحصیلان ارزنده‌ای را تربیت نموده، نپاشیده‌اند.در این دانشکده همانند سایر دانشگاه ها با فراخوان متمرکز، سالانه حدود  ۵۰-۷۰ نفر طبق ضوابط مشخص درخواست استخدام می‌دهند که تقاضای همگی با توجه به نیاز گروه آموزشی، بررسی پرونده و مصاحبه بررسی می‌شود و بین ۱ تا ۲ نفر موفق به کسب امتیازات لازم می‌شوند تا مدارک آن‌ها به سطوح بالاتر کمیته‌های جذب دانشگاه برسد. قطعا استخدام نشدن یک فرد که به‌دلیل مستندات موجود در زمان درخواست استخدام فاقد مدرک دکتری بوده فضای تنفسی اعضای هیئت علمی را تنگ نمی‌کرد که حالا در عدم حضور ایشان اعضای هیئت علمی حاضر نفس راحتی بکشند. مقاله این همکار منتقد در خبر آنلاین با پیگیری دانشگاه تهران و حتی نشست حضوری با ایشان در حضور همکاران و ریاست محترم پردیس علوم دانشگاه تهران، منتج به دریافت پاسخ و مستندات از ایشان نشد و انتظار می‌رفت آقای دکتر منصوری حداقل با چند نفر از دوستان و همکاران خود در دانشکده‌های ریاضی، شیمی و فیزیک (و البته زیست‌شناسی) صحت و سقم مطالب را بررسی می‌نمود.
با پشتیبانی همکار منتقد،  حسین نامه‌ای شکایت‌آمیز را به ریاست دانشگاه تهران ارسال نمود که در صفحات متعددی پاسخ آن توسط همکاران ودانشکده تهیه شد و با مستندات آموزشی و پژوهشی، عدم درخشان و نخبه بودن  و موارد دیگر در اختیار ریاست محترم دانشگاه قرار گرفت که نشان می‌دهد وی شایسته آن نبود که در دانشگاه تهران استخدام شود و یا در کنار مریم و رامین قرار گیرد. درصورت نیاز به بررسی از طریق مراجع ذیصلاح (و البته نه در فضای مجازی و ژورنالیستی) تمام موارد تقاضاهای استخدامی در دانشکده زیست‌شناسی دانشگاه تهران به‌طور شفاف و با مستندات قابل بررسی و دسترسی است. شایان ذکر است که تمامی مستندات خدمت جناب آقای دکتر منصوری ارسال شد و جای بسی تعجب است که ایشان پس از ارسال نامه‌ای برای اینجانب و ذکر این که «متاسفم از التهاب پیش آمده و امیدوارم همگی با حلم و آرامش به رشد جو علمی کمک کنیم»، این مقاله را مجدداً درمجله  «گزارش کامپیوتر» به چاپ رسانده‌اند. از این‌رو همکاران متعهد برآن شدند تا پاسخی بر نوشتۀ ایشان فراهم نمایند. چرا که خوانندگان به استناد وجهه علمی و شخصیت آقای دکتر منصوری، وجهه زیست‌شناسان کشور را به‌دلیل نامستند بودن اظهارات همکاری منتقد در دانشکده زیست‌شناسی دانشگاه تهران مجددا خدشه دار ننمایند. امید است با ایجاد فضای نقد سازنده و مستند و تنفس علمی در سایه وحدت و عدم قطع و ضربه به ساقه‌های جوان زیست‌شناسی در علوم پایه ایران، بتوان قدم‌های سازنده و رو به جلو برداشت.